اعتماد كردن به نوجوانان و جوانان ضرورت انكار نا پذير ديگري براي رشد و موفقيت آنان است. چرا برخي از والدين به خود حق مي دهند كه مثلاً جيب بچه ها را پنهاني تفتيش كنند, دفتر خاطرات آن ها را بدون اجازه آنان بخوانند, تلفن هاي آنان را كنترل كنند و يا آنان را تحت فشار قرار دهند كه جز جز مسائلشان را با آنها در ميان گذارند؟ فردي كه به هوشمندي و حقانيت خود اعتماد ندارد, به ديگران نيز بي اعتماد است.
خودمختاري يا فرايند جدايي, تفرد در نوجواني يك هدف مهم در رشد تمام نو جوانان است. نوجوان مي خواهد كه به عنوان يك فرد خود مختار به حساب آيد و روابط تازه اي را كه پذيراي فرديت او باشد با والدين خويش برقرار نمايد. آزاد گذاشتن و خودمختار كردن نوجوان بايد به تدريج صورت گيرد. دادن همه انواع آزادي به نوجوان هم مخاطره انگيز است و هم ممكن است از جانب او به عنوان بي توجهي و غفلت پدر و مادر تلقي شود. خود نوجوان هم علاقه اي ندارد كه از هر جهت آزاد گذاشته شوند, بلكه مايلند اجازه انتخاب, كوشش براي كسب استقلال, بحث و گفتگو كردن با والدينو فرصت قبول مسئئوليت به آنان داده شود. چگونگي راهنماي و كنترل نوجوانان توسط والدين, با توجه به نوع شخصيت و نوع ارتباطي كه با فرزندان خود دارند و بر حسب اين كه به كدام يك از گروه هاي مختلف فرهنگي- اجتماعي تعلق داشته باشند, به شكلهاي مختلفي صورت مي گيرد. برخي از والدين انتظار دارند كه فرزندان نوجوان و جوان آن ها مطيع و حرف شنو باشند و آن چه را كه والدين مي خواهند انجام دهند.

بهنجاري ----- نابهنجاري

خودمختاري عاطفي در خانواده ----- وابستگي رواني به خانواده

احساس ارزشمندي ----- از خود بيگانگي
احساس خود بودن ----- رفتارهاي مخرب
روابط متقابل عاطفي ----- نفي هنجار هاي خانواده و جامعه
فرديت خودمختار ----- كناره گيري اجتماعي
توازن خود مختاري و تعلق ----- افكار خودكشي

ادامه دارد...

منبع: روانشناسي رشد كاربردي نوجواني و جواني/ دكتر حسين لطف آبادي

روانشناسي نوجوانان و جوانان مبحثي است كه من انتخاب كردم و سعي مي كنم مطالبي در اين مورد تهيه كنم و اينجا بنويسم اميدوارم مورد استفاده شما عزيزان قرار بگيره, پيشنهاد و نظر شما براي من خيلي با ارزشه و كمك زياد براي تهيه مطالبم, پس همفكري خودتان را از من دريغ نكنيد.

چگونگي روابط نوجوانان و جوانان با پدر و مادر و ديگر اعضاي خانواده و نقشي كه اين روابط در چگونگي رشد آنان ايفا مي كند, موضوع بسيار مهمي در روانشناسي رشد است.
پايه اي ترين نياز براي رشد نوجوانان اين است كه از يك محيط خانوادگي امن و قابل اعتماد كه بتوانند به آن تكيه كنند, برخوردار باشند.علاقه مندي و كمك والدين به فرزندان و سيله اي است كه نوجوانان و جوانان احساس مي كنند والدينشان از آنان مراقبت مي كنند, ساعات زيادي از وقت خود را به آنان اختصاص مي دهند, و هر جا كهلازم باشد در كنار آنان هستند. پشتيباني مثبت والدين كاملاً با چگونگي ارتباط با برادر و خواهر, ميزان عزت نفس, موفقيت تحصيلي و رشد عالي اخلاقي نوجوانان و جوانان همبستگي دارد.
گوش دادن به حرف نوجوانان و جوانان ودرك مبتني بر همدلي و همدردي با آنان, لازمه ايفاي نقش صحيح بزرگسالي در ارتباط گيري با نوجوانان و جوانان است. همدلي و همدردي به معناي توانيي همانند كردن خود با افكار, نگرش ها و احساسات شخص ديگر استبرخي از والدين هستند كه هيچ گونه حساسيتي نسبت به حالات و احساسات فرزند نوجوان يا جوان خود ندارند. آنها نمي دانند كه فرزندشان چگونه فكر مي كند و چه احساسي دارد و در برخورد با او توجهي به اين افكار و احساسات ندارند. اگر فرزند نوجوان يا جوان آن ها آشفته يا ناراحت است, نمي دانند دليل ناراحتي او چيستم يكي از نتايج اين امر آن است كه فرزند آنان نيز مثل خودشان بي عاطفه بار خواهد آمد.عشق و عواطف مثبت, كليد ديگر روابط سالم با نوجوانان و جوانان است. نوجوانان و جوانان به عشق و علاقه و ابراز محبت اعضاي خانواده نيازمندند.پذيرش غير مشروط و تاييد نوجوانان و جوانان از جانب والدين نشانه روشني از عشق و علاقه به آنان است.
ادامه دارد...
منبع: روانشناسي رشد كاربردي نوجواني و جواني/ دكتر حسين لطف آبادي

غذا خوردن در جمع خانواده

تحميل كردن الگوي غذايي يك فرد بالغ به يك كودك نوپا كاري بس نادرست و نامعقول است. كودكان به ندرت مانند بزرگسالان به وعده هاي اصلي غذايي اهميت مي دهند. آنها به خوردن تنقلات وخوراكي هاي بين وعده هاي اصلي تمايل بيشتري دارند. ميان وعده ها درست مانند وعده هاي اصلي سودبخش و مفيدند،‌ حتي براي كودكان مفيدتر از وعده هاي اصلي هستنند،‌ زيرا جريان ورود انرژي به بدن آنها را ثابت نگه مي دارند و مانع از تندمزاجي كودكان مي شوند. اگر مجبور شديد،‌ تمام وعده هاي اصلي يك روز كودكتان را به هشت قسمت تقسيم كنيد و در قالب ميان وعده هايي كه دوست دارد به او بخورانيد،‌ به اين ترتيب بدن كودك تمام مواد غذايي لازم را كه مورد نظر شماست، با شرايطي كه دلخواه اوست دريافت خواهد كرد.
پيش از اين كه كودكتان آماده شود كه در تمام طول مدت يك وعده غذايي سر ميز بنشيند، گاهي اگر خواست از صندلي اش پايين بيايد به او اجازه بدهيد و اگر به طور آشكار علاقه اش را به غذا از دست داده، او را مجبور نكنيد كه برگردد و غذايش را تمام كند، او در وعده بعدي با اشتهاي بيشتري با آن غذا آشتي خواهد كرد.
ممكن است كودك شما به غذاخوردن فقط به چشم يك بازي نگاه كند و هيچ توجهي نداشته باشد كه كجا غذا مي خورد و البته به نظر مي رسد كه او عمداً اين كار را انجام مي دهد،‌ اما اين يك مرحله زودگذر است و مشاركتش در غذاخوردن به تدريج بهبود پيدا مي كند. براي اين كه هنگام غذاخوردن آسايش بيشتري داشته باشيد، اطراف صندلي كودك را با روزنامه بپوشانيد تا پس از پايان غذا به راحتي برداشته و تميز شود. مرتب بودن و پاكيزگي مي تواند به يك بازي تبديل گردد: يك دايره بر روي سيني صندلي كودكتان رسم كنيد و به او نشان دهيد كه ليوانش را كجا قرار دهد، اگر توانست ليوانش را درون دايره قرار دهد به او جايزه بدهيد.